کابل - ۲۴ جولای: شاهپور نایبزاده، خبرنگار و مدیرمسئول پیشین خبرگزاری حاما، در نخستین سالگرد حمله نیروهای طالبان بر دفتر مشترک نهاد رسانهای افغانستان، خبرگزاری حاما و مؤسسه انکشافی و خیریه متحد، روایت مفصلی از این رویداد را منتشر کرده و گفته است که این حمله با خشونت، بازداشت، شکنجه، ضبط تجهیزات رسانهای و سرانجام مهاجرت اجباری شماری از خبرنگاران همراه بوده است.
به گفته نایبزاده، صبح روز پنجشنبه ۲۴ جولای ۲۰۲۵، برابر با ۲ اسد ۱۴۰۴، نیروهای استخبارات طالبان همراه با کارمندان وزارت امر به معروف و نهی از منکر، با یک عملیات از پیش طراحیشده وارد دفتر مشترک نهاد رسانهای افغانستان شدند.
او میگوید که هنگام ورود نیروهای طالبان، در دفتر کار خود مشغول انجام وظایف روزانه بود. دقایقی پس از بازگشت از یک مراسم فاتحه، افراد مسلح وارد ساختمان شدند و بدون ارائه هیچگونه حکم یا توضیح، وی را با ضرب و شتم از اتاق کارش بیرون کشیدند.
به روایت وی، تمامی کارکنان دفتر، از جمله خبرنگاران، کارمندان اداری و کارآموزان، با توهین، تهدید و خشونت در دهلیز اداره جمعآوری شدند و مجبور بودند ساعتها رو به دیوار بنشینند. نیروهای طالبان هشدار داده بودند که هیچکس اجازه بلند کردن سر خود را ندارد.
نایبزاده میگوید که در جریان عملیات، تلفنهای همراه تمامی کارکنان جمعآوری شد، رمزهای عبور آنان ثبت گردید و افراد یکی پس از دیگری برای بازجویی انتقال داده شدند.
او افزوده است که در جریان این حمله، ابوذر صارم سرپلی، محمد بشیر هاتف، شکیب احمد نظری و استاد ابوالحسین یاسر از جمله افرادی بودند که مورد بازجویی قرار گرفتند و به گفته وی، صدای فریاد و ناله آنان در اثر شکنجه از اتاق بازجویی شنیده میشد.
وی همچنین ادعا کرده است که ابوذر صارم سرپلی و محمد بشیر هاتف در برابر دیدگان سایر کارکنان، از جمله خبرنگاران زن، به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و در مورد محمد بشیر هاتف، موهای مصنوعی وی نیز با زور از سرش جدا شد که باعث خونریزی گردید.
شاهپور نایبزاده میگوید که خود نیز در جریان بازجویی بارها با مشت، لگد و لوله پلاستیکی مورد ضرب و شتم قرار گرفت و درباره ساختار نهاد رسانهای افغانستان، خبرگزاری حاما، مؤسسه انکشافی و خیریه متحد و همکارانش مورد پرسش قرار گرفت.
به گفته وی، پس از پایان بازجویی، نیروهای استخبارات طالبان تمامی تجهیزات رسانهای، از جمله کمپیوترها، لپتاپها، دوربینهای عکاسی و فیلمبرداری، هارددیسکها، اسناد، دوسیهها و سایر وسایل کاری را ضبط و از دفتر خارج کردند.
نایبزاده میگوید که در پایان عملیات، تنها به بخشی از کارکنان اجازه خروج از دفتر داده شد، اما ابوذر صارم سرپلی، محمد بشیر هاتف و شکیب احمد نظری توسط نیروهای استخبارات با خود انتقال داده شدند.
او افزوده است که در روزها و هفتههای بعد نیز نیروهای استخبارات طالبان چندین بار به دفتر مراجعه کرده و درباره محل اقامت او و استاد ابوالحسین یاسر پرسوجو کرده بودند.
به گفته وی، همین وضعیت سبب شد که با همکاری دوستان و شماری از خبرنگاران مقیم پاکستان و فرانسه، موفق به دریافت ویزای اضطراری پاکستان شود و در ۱۵ آگست ۲۰۲۵ افغانستان را ترک کند.
نایبزاده همچنین گفته است که هنگام خروج از میدان هوایی کابل نیز چندین بار از سوی نیروهای امنیتی مورد بازجویی قرار گرفت، اما در نهایت توانست همراه با همسرش افغانستان را ترک کند.
او در پایان روایت خود نوشته است: «۲۴ جولای برای من تنها یک تاریخ نیست؛ روزی است که همه آرزوهایم را در افغانستان دفن کردم، از پدر و مادر سالخوردهام جدا شدم و ناخواسته راه مهاجرت را در پیش گرفتم. امیدوارم روزی دوباره به وطنم بازگردم و در کنار خانوادهام زندگی کنم.»
منبع: روایت و خاطرات شخصی شاهپور نایبزاده از رویداد ۲۴ جولای ۲۰۲۵. این گزارش بر اساس روایت شاهد عینی تنظیم شده است
#آزادی_بیان #افغانستان #خبرنگاران #طالبان #حقوق_بشر
